Voorzichtig stak Samantha haar hoofd achter de muur vandaan. Haar wangen waren rood van de inspanning die het haar had gekost om achter dat muurtje te komen. Pas toen ze zeker wist dat het veilig was sloop ze naar de volgende muur toe, maar terwijl ze liep bleef ze schichtig om zich heen kijken.
Er was niemand te bekennen op het betegelde pleintje. De winkels die eens zo kleurrijk en levendig waren geweest zaten nu dichtgespijkerd. Ramen waren gebroken en scherven lagen op de grond. De schandpalen die midden op het plein hadden gestaan waren pasgeleden door een groep opstandige volwassenen omgegooid, bovenop het schooltje dat naast het plein stond. De puinbrokken van het dak lagen verspreid over de grond.
Zonder enig geluid te maken of iets aan te stoten sloop Samantha tussen al het puin door. Ergens in de verte klonken sirenes, maar het was te ver weg om enige directe betekenis te hebben op Samantha haar persoonlijke veiligheid, dus ze besloot het te negeren. Pas toen er ook voertuigen over begonnen te vliegen, kregen de tekenen van nieuwe onrust haar aandacht. Er moest iemand gevlucht zijn, het district uit, dat kon niet anders.
Met een brede glimlach op haar gezicht klom Samantha verder. Ze moest langs de school zien te komen, maar daar was geen doen aan. Een muffe geur van rotting rees onder de ingestorte muur vandaan. Door de kick die ze had gekregen bij de wetenschap dat iemand ontsnapt was lette ze niet goed genoeg op haar omgeving. Toen ze een van de ronde palen op liep om zo over een bijzonder hoge stapel rotzooi heen te komen hoorde ze achter zich een schreeuw.
"Wat moet dat?" riep een geërgerde stem door de stoffige stilte heen.
"Shit." Samantha was zo geschrokken dat ze haar voet verkeerd had neergezet. Met een schreeuw viel ze achterover de school in, waarna ze hard op een houten poppenbedje lande. Verstijfd bleef ze liggen, luisterend of degene die haar gezien had achter haar aan zou komen.

Luciano en Gypsy waren op verkenning naar de bergen, maar Yasmira zei ze dat ze een paar dagn later zou komen. Luciano kon Gypsy tijdelijk wel trainen, en ze konden duidelijkere plannen maken, want zonder plan kon je het capitool niks doen. Het waren daar dan allemaal opgetutte en arrogante mensen die de districtmensen afpersden, maar ze hadden echt wel goede bewaking. Yasmira vertrouwde Gypsy wel, en Luciano ook. Er zou ze niks overkomen, en ze deden geen domme dingen. Yasmira besloot naar district 4 te gaan, om uit te vinden in hoeverre het Capitool afhangkelijk was van de vis die district 4 leverde. Als ze de belangrijkste inkomstenbronnen van het Capitool konden afsnijden en innemen, dan hadden de mensen uit district 4 meer te eten, en het capitool had minder. Hoe minder voor het Capitool hoe beter... Dacht Yasmira grimmig. Ze was al een paar keer in district 4 geweest, maar de haven kende ze niet zo goed. Ze sloop achter een stapel kisten langs, en keek waar ze de boekhouding kon vinden. Het was moeilijker dan ze dacht, want het was er best zwaar bewaakt. Yasmira gaf niet zomaar op, maar dit kon ze gewoon niet alleen, her had ze Gypsy bij nodig, als afleiding als ze werd gesnapt. Gypsy leek met haar haar wel op een capitoolbewoner, dus haar zouden de vredebewakers in ieder geval niks doen. Er ontwikkelde zich al een plan in haar hoofd, maar eerst was het capitool aan de burt, met hun wraakacties.
Toen klonk er een grimmige stem achter haar: ''Jij komt niet uit dit district, kom jij maar eens mee!' Met één snelle blik achterom zag ze dat er achter haar een vredbewaker stond, en dat er nog 5 aan kwamen gerend. Ze klom supersnel over de kisten heen, een voordeel van een 19-jarig snel en lenig meisje, die was daar veel eerder overheen dan zo'n stelletje zwaargebouwde vredebewakers. Ze sprintte weg, de haven uit. Ze wist de weg niet, dus z rende maar ergens heen. Uiteindelijk keek ze achterom, en zo te zien was ze haar achtervolgers kwijt. Yasmira keek om zich heen, maar herkende niks. In de verte hoorde ze sirenes. Die waren te ver weg om haar te kunnen pakken. Ze nemen hier indringers wel héél serieus! Ze liep de straat uit, maar hoorde de sirenes luider worden.Voordat ze het wist kwamen haar wat auto's tegemoet. Oh nee! Ze sprintte een steegje in, en klom toen het dak op van een paar huizen. Hier kwamen ze niet. Ze liep over de daken naar de rand van het centrum. 'Shit!' Klonk er onder haar. Yasmira keek naar beneden, en zag onder haar een meisje liggen, middenin het puin van iets dat misschien wel een schooltje was geweest ofzo. Yasmira klom naar beneden, en liep naar het meisje toe. 'Je moet hier weg, weet je. Het is hier veel te gevaarlijk. Ik heb nu zo'n beetje alle vredebewakers hier achter me aan, en en iemand die hier in dit district woont gaat niet zomaar in het puin liggen. Zometeen komen hier heel veel vredebewakers aan, en die pakken jou ook.' Yasmira stak haar hand uit om het meisje overeind te helpen.

Boven haar hoofd brokkelde er stukken puin naar beneden. Er stond iemand op het dak! Nu was ze er echt bij, wist Samantha. Ze had zo lang uit handen van de vredesbewakers kunnen blijven, en nu, terwijl ze zich al een hele week stil had gehouden, vonden ze haar. Niet eens tijdens een heldhaftige poging het spoor op te blazen, of de haven, maar gewoon terwijl ze bij haar familie was gaan kijken.
Een klein stukje van een schoen werd zichtbaar langs de rand van de betonnen platen boven haar hoofd. Samantha haar hard klopte in haar keel. Zou degene boven haar naar beneden kijken? Hij zou haar onmiddellijk zien liggen, dat kon niet anders.
Een gezicht keek omlaag. Het gezicht van een meisje, ongeveer even oud als zij zelf was. Kon zij een vredesbewaker zijn? Samantha dacht van niet, maar met het Capitool was dat moeilijk te zeggen. Die zouden iedere mogelijke kracht kunnen gebruiken. En het meisje kwam duidelijk niet uit het district.
Maar toen het meisje op hoog tempo naar beneden rende, viel Samantha haar blik voor het eerst op de kleren van het meisje. Ze waren stoffig en bevatte duidelijke sporen van verslijting. Dit meisje kon geen vredesbewaker zijn.
"Je moet hier weg, weet je. Het is hier veel te gevaarlijk. Ik heb nu zo'n beetje alle vredebewakers hier achter me aan, en iemand die hier in dit district woont gaat niet zomaar in het puin liggen. Zometeen komen hier heel veel vredebewakers aan, en die pakken jou ook." Het meisje veegde gehaast een pluk haar uit haar oog en stak toen haar hand uit. Wat verbaast liet Samantha zich overeind helpen. Haar rug deed pijn van de landing, maar in vergelijking tot wat er had kunnen gebeuren als dit meisje haar niet was komen helpen, had ze eigenlijk niets te klagen.
Achter het gebouw klonken sirenes die luider en luider werden, maar aan de voorkant begon zich ook een aardige groep vredesbewakers te vormen. Ze zouden via het raam moeten, de steeg in die terug leidde naar het centrum van district 4, de have.
"Waar moeten ze jou voor hebben?" vroeg Samantha gehaast. Ze probeerde de situatie in te schatten, voordat ze zich zomaar met zijn tweeën het diepe in zouden gooien. "En hoe ben je in vredesnaam het district in gekomen? Weet je ook hoe we er uit kunnen?"
Een vonk hoop begon in haar buik te gloeien en verspreidde zich door haar lichaam. Wat ze had gezegd drong nu pas tot haar door. Dit meisje was het district in gekomen. Dan moest er ook een weg uit zijn!

Dankbaar pakte het meisje Yasmira's hand en liet zich overeind helpen. Yasmira las de verbazing op haar gezicht. Het meisje was blond, en oogde een beetje eigenwijs. In de verte kwamen er alweer sirenes aan, en in gedachten hoorde Yasmira de vredebewakers in groepen op haar en het meisje afrennen. Bang was ze niet. Yasmira was nooit bang, want ze wist dat angst rare dingen met je kon doen. Je moest het hoofd koel houden, dan had je ook geen reden om bang te zijn.
"Waar moeten ze jou voor hebben?" Jeetje, moest ze dat per sé nu weten? Nu waren er belangrijkere zaken, hoe ze hier weg wilden komen bijvoorbeeld. 'Dat vertel ik je later wel, we hebben daar nu geen tijd voor.' Antwoordde Yasmira een klein beetje geprikkeld. "En hoe ben je in vredesnaam het district in gekomen? Weet je ook hoe we er uit kunnen?" Kijk, dát was een slimmere vraag, en gepast voor dit moment. Ja, als fanatieke strijdster tegen het capitool wist Yasmira wel veel wegen en gangen om op plaatsen te komen waar andere, normalere districtmensen niet zomaar kwamen. Er waren niet zoveel mensen die zomaar van district naar district konden reizen. Yasmira deed het ook niet zomaar, maar ze kon nergens lang blijven, vroeg of laat had er iemand door dat zij niet uit dat district kwam. Yasmira hoorde niet echt in een district, ze was de dochter van een vredebewaker en een arme vrouw uit één van de districten. Haar moeder overleed bij de bevalling, en haar vader liet haar in de steek, maar die heeft inmiddels een hoge titel bij het capitool.
'Als we dit steegje ingaan, en we in de haven uitkomen, dan weet ik daar ergens een gat in het hek, zodat we hier weg zijn en ze ons niks meer kunnen doen.' Zei Yasmira terwijl de sirenes steeds dichterbij kwamen. Ze dook het steegje in, en rende. Aan het eind bleef ze wachten, en keek of de kust veilig was. 'Weet jij de weg naar de haven?' Vroeg ze het meisje, en wachtte op antwoord...

Met grote ogen keek Samantha naar het meisje. Een gat in het hek, was het zo simpel? Met alle extreme beveiliging die het Capitool sinds een paar maanden om district 4 had geïnstalleerd, hadden ze het simpele hek bij de haven niet gecontroleerd? "Weet jij de weg naar de haven?" vroeg het meisje. Samantha keek haar even verdwaasd aan.
"De haven? Tuurlijk weet ik de weg naar de haven." Nog steeds ontzettend van haar stuk gebracht ging Samantha het meisje voor richting de haven. Tijdens het rennen kon ze eigenlijk maar aan één ding denken. Al die tijd al, al die tijd. Al die tijd had ze al kunnen ontsnappen. Ze had de moord op haar broer kunnen voorkomen, als ze dat verdomde hek bij de haven had gecontroleerd. Ze zouden allebei niet zijn opgepakt als ze door dat hek hadden kunnen vluchten. Ze had niet hoeven toekijken hoe haar broer werd gemarteld, en andersom. Alles had ze kunnen voorkomen, alleen door dat stomme hek te checken.
Het meisje keek om toen Samantha plots op hield met rennen. "Wat is er?" vroeg ze verwoed.
"Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen?"

"De haven? Tuurlijk weet ik de weg naar de haven." Het meisje keek Yasmira verdwaasd aan. Wat was er nou zo raar aan die vraag? Dat vroeg Yasmira zich af. Het leek haar toch een best normale vraag. Zijzelf was hier maar een paar keer geweest. Dan wist je toch niet gelijk overal de weg heen? Toen pas zag Yasmira dat het meisje al was gaan rennen naar de haven, tenminste, daar ging ze vanuit. Yasmira trok een sprintje, en kwam vlak achter het meisje uit. Yasmira keek nog even achterom, om te zien of ze gevolgd werden of niet. Boem![i] Oké, het meisje voor me is dus ook gestopt../i] DEacht Yasmira net iets te laat.Ze knalde tegen haar op. "Wat is er?" Voreg het meisje aan Yasmira. 'Misschien botste ik wel tegen je op omdat ik de vredebewakers in de gaten hield en jij plotseliong stopte?' Vroeg Yasmira sarcastisch. "Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen?" Vroeg het meisje opeens. Tsja, domme vraag. 'Je kunt me niet vertrouwen? Of was je van plan me te martelen totdat je zeker weet dat je me kunt vertrouwen? Als het om capitoolzaken gaat kun je niemand vertrouwen, weet je dat niet? Het capitool doet veel slechte dingen, maar ze zijn wel slim, dat kan niemand ontkennen. Nou, doorlopen, of blijf je liever hier, alleen, in dit district onder toezicht van het capitool?' Yasmira staakte haar mini-toespraakje, en maakte aanstalten om verder te gaan.

'Nou, doorlopen. Of blijf je liever hier, alleen, in dit district onder toezicht van het Capitool?' Het meisje draaide zich om om weg te lopen, maar Samantha hield haar tegen.
'Wacht, sorry. Het is alleen... Ik dacht vaker mensen te kunnen vertrouwen, en dat is de rede dat al mijn vrienden nu dood zijn.' Samantha kon aan het gezicht van het meisje zien dat het haar niet kon schelen, maar ze had wel het gevoel dat ze uit moest leggen waarom ze zo achterdochtig was. 'Oke, sorry. Laten we gaan.'

sorry, ik heb veel huiswerk en weinig inspiratie

'Wacht, sorry. Het is alleen... Ik dacht vaker mensen te kunnen vertrouwen, en dat is de rede dat al mijn vrienden nu dood zijn.' Het meisje had haar kennelijk nodig, andrs deed ze niet zo paniekerig. Tsja, mesen vertrouwen, dat was moeilijk. Tegenwoordig liet iedereen elkaar in de steek. Beloftes moest je houden, veraden moest je niet doen. Yasmira was zelf niet echt een lieverdje, maar ze hield wel altijd belofte, en peinsde er niet over iemand te veraden, dat deed ze echt niet. Ze zou zich nooit tot dat niveau verlagen. Maar ze was nu niet geïnteresseerd in alle vriendjes die het meisje wel en niet had verloren. Er waren belangrijkere dingen te doen nu. 'Ik verraad niemand, en zolang je je een beetje gedraagt doe ik je niks. Dat beloof ik.' Zei Yasmira om het meisje gerust te stellen. Toen realiseerde ze zich dat ze elkaars naam niet eens wisten. 'Hoe heet je egenlijk? Ik heet Yasmira. Gewoon Yasmira, want mijn achternaam doet er niet toe.' Zei Yasmira, haar stem klonk voor haar doen heel vriendelijk, mar Yasmira werd ook wel een beetje aangetrokken door het meisje, ze had iets aparts. Net toen Yasmira weer verder wilde gaan lopen, zei het meisje: 'Oke, sorry. Laten we gaan.' Zo, daar kwam er nog één achter. Maar ze moest nog wel haar naam noemen. Yasmira verzon altijd bijnamen voor mensen wiens naam ze niet wist, en dat waren niet al te vriendelijke namen. 'Nou, hup, lopen!' Zei Yasmira zogenaamd streng, en ze ging ervandoor.